Media

8 januari 2010, week 2 in tijdschrift Yes

Artikel: Intuïtie voor gevorderden.

Intuïtie voor gevorderden

Ik was 16 jaar en tot over mijn oren verliefd. Er was alleen één probleem; hij woonde zo’n beetje aan de andere kant van het land. Dus dat betekende zo vaak mogelijk heen en weer reizen, en als het even kon blijven slapen. Ik kwam in een stad terecht waar ik niemand kende, dus iedere vriendin was welkom. Ik leerde het zusje van een van zijn beste vrienden kennen, en dat klikte. Ze was in alles anders dan ik, maar we hadden het leuk samen. Toch had ik altijd een vreemd gevoel bij haar. Ik kon het niet echt plaatsen en negeerde het daarom. Ze was my new best friend en ik deelde mijn diepste gevoelens met haar, zelfs dingen die ik mijn vriend niet wilde vertellen omdat ik wist dat ze hem zouden kwetsen. Na een paar maanden bleek dat ze die precaire informatie niet alleen met haar hele familie te delen, maar ook aan mijn vriend wat pikante details te hebben onthuld. Gelukkig zag hij meteen in dat het haar doel was om ons uit elkaar te drijven, en wisten we er (na wat hobbels in de weg) uit te komen. We zijn nu, zo’n zeven jaar later, nog steeds samen en het heeft ons alleen maar sterker gemaakt. Maar wat heb ik mezelf vaak voor mijn kop geslagen. Ik had kunnen weten dat het niet in de haak was. Als ik naar mijn intuïtie had geluisterd, was dit nooit gebeurd. Terugkijken heeft weinig zin meer. Maar voor de toekomst zou ik graag willen dat die innerlijke stem wat duidelijker doorkomt. Dat hij me voortaan waarschuwt voor mensen die niet het beste met me voor hebben, en dat hij me helpt bij het maken van moeilijke keuzes. Maar hoe bereik ik dat? Is het überhaupt wel echt een stem, of meer een gevoel. Eerlijk gezegd.. heb ik geen idee!
Voelen of weten?
En ik ben niet de enige, blijkt als ik online op onderzoek uit ga. Op fora praten duizenden vrouwen over hun verloren intuïtie, en bijna alle cursussen die daarbij kunnen helpen zijn volgeboekt. Ik kom via google op de website van Dora Vermanen terecht. In een ruimte naast haar huis, geeft ze allerlei cursussen, waaronder één getiteld intuïtieve ontwikkeling. “Je leert via verschillende manier om je intuïtie te ontwikkelen. Je leert wanneer je in de energie van een ander zit of andersom. Je leert om bij jezelf te blijven en het verschil te voelen tussen emotie en intuïtie.” Pff, klinkt heftig en vooral een beetje zweverig. Laat dat nu net niet mijn ding zijn. Ik bel mijn zus op, die helemaal into dat soort dingen is, en vraag haar of ze met me mee wil gaan. Ze is meteen enthousiast, en we mogen van Dora de woensdag erop al meedoen.
We zijn er als allereerste. Onder het genot van thee en koekjes wachten we op de andere deelnemers. Een voor één druppelen ze binnen. Een man, vijf vrouwen en allemaal wat ouder dan ik. Dora komt over als een vriendelijke, open vrouw. Haar stralende, brede glimlach valt me meteen op. We beginnen met een rondje waarin iedereen vertelt wat zij zelf denken dat intuïtie is, en waarom ze daar naar op zoek zijn. Eigenlijk heeft iedereen hetzelfde verhaal. We denken allemaal dat het een gevoel van binnenuit is, dat je bij staat in het nemen van beslissing in je leven. En we zijn hier vanavond omdat we dat gevoel kwijt denken te zijn. Dora knikt alsof ze deze motivaties wel verwacht had: “Ik kan jullie geruststellen; je intuïtie kun je nooit kwijt raken. Die zit in je. Maar je kunt het wel moeilijk vinden om hem te voelen. Dat komt doordat ons als kind al geleerd wordt dat één en één altijd twee is. Daardoor schakel je je intuitie uit, en volg je alleen je verstand. En daar gaan we proberen verandering in te brengen.” Een van de deelnemers wil wat meer garanties: “Gaan we onze intuïtie dan ook echt weer voelen?” vraagt ze. De groep lacht.. Dora: “We gaan in ieder geval ons best doen.”

Energie
Voor mij blijft alles nog een beetje wazig. Ik begrijp wat Dora vertelt, maar ik zie het graag wat concreter. Als de eerste oefening start, ben ik daar blij om. En alsof onze cursusleidster dat aanvoelt, mag ik proefkonijn zijn. Ik moet midden in de ruimte gaan staan, als ze plotseling op me af komt lopen. Ze komt steeds dichterbij, zonder uit te leggen wat daar de bedoeling van is. Ik schrik er een beetje van, maar stop haar niet. Heel bewust blijf ik haar aankijken. Misschien is dat wel de bedoeling van de oefening. Als Dora bijna tegen me aanstaat, staat ze stil. “Hoe voelt dat?” vraagt ze. “Ehm, een beetje raar,” antwoord ik zachtjes. Ze loopt weer weg en vraagt me dan aan te geven hoeveel ruimte ik ongeveer in neem op aarde. Ik vind het een rare vraag, maar trek om me heen een cirkel met mijn armen. “Zoiets.. ongeveer,” zeg ik twijfelachtig. Dora komt nog een keer op me aflopen, en vraagt me stop te zeggen als ik binnen die ruimte treed, en dus vind dat ze te dichtbij komt. Als ze iets meer dan een halve meter bij me vandaan staan is, roep ik stop. Ze doet het nog een paar keer, en steeds op deze afstand laat ik haar stil staan. Dan vraagt ze me, me om te draaien. Ze komt vanachter op me aflopen, en vraagt me nu hetzelfde te doen. Zonder haar te zien roep ik stop. Ik draai me om en zie dat ze op exact dezelfde afstand staat als net. We doen het nog een keer om toeval uit te sluiten. Voor mijn gevoel loopt Dora nu langzamer, dus wacht ik wat langer. Als ik uiteindelijk stop roep en me omdraai, staat ze weer precies op dezelfde plek. “Wow,” roep ik uit. Dora vraagt me of ik ergens in mijn lijf voelde dat ze dichtbij genoeg was: “Nee, ik wist het gewoon,” zeg ik heel resoluut. Ze legt uit dat je intuïtie herkennen veel te maken heeft met de energie van jezelf en anderen voelen. En dat ik daar blijkbaar nu al een ster in ben. Joepie!

Ruis

Na een kopje thee, nog een koekje, en even kletsen over soulsearching gaan we weer aan de slag. Dora vertelt dat je je intuïtie pas goed kunt aanvoelen, als je alle storing van de lijn verwijdert. Huh, storing, lijn? Ik ben het spoor even bijster. Maar onze cursusleidster verklaart zich nader: “Soms denken we dat we onze intuïtie volgen, maar volgen we eigenlijk onze emoties. En dat zijn twee hele verschillende dingen. Als je iets heel graag wilt, maak je jezelf wijs dat het dus goed voor je is. En als je ergens juist bang voor bent, ga je het uit de weg.” Door je gevoelens te erkennen, verdwijnt de ruis. En dus moeten we een lijstje maken, met onze wensen en wonden. Ik begin maar het de eerste; wel zo gezellig. Mijn lege a4’tje is al snel bijna halfvol. ‘Een boek schrijven, reizen, veel leuke vriendinnen, carrière, succes, warmte, een sterke familieband, ooit kinderen krijgen, voor altijd gelukkig blijven met mijn vriend.” Ik word er helemaal blij van! Maar dan komen de wonden. Ik zie dat iedereen om me heen al een flink lijstje heeft verzameld, en dat moet ik ook voor mij geen probleem zijn: “Een onbegrepen puberteit, de scheiding van mijn ouders, het neefje van mijn vriend niet mogen zien, sommige moeizame familiecontacten.” Ik zal jullie de details besparen. Maar tot mijn eigen verbazing is mijn wondenlijstje, bijna net zo lang als mijn wensenlijstje. Als ik naar mijn volgekladde papiertje kijk, begrijp ik meteen wat Dora ons wil laten zien met deze oefening. Ik liet de vriendin waar ik eerder over vertelde, zo dichtbij komen omdat ik graag nieuwe vriendinnen wilde maken. Ik voelde me alleen in die nieuwe, vreemde stad. En dus negeerde ik mijn intuïtie, die me duidelijk probeerde te maken dat ze niet te vertrouwen was.
Luisteren
Vele oefeningen en twee uur later is de cursusavond afgelopen. Iedereen gaat naar huis en wij praten nog even na met Dora. Ik moet toegeven dat de cursus me echt iets had geleerd. Namelijk dat er niets aan de hand is met mijn intuïtie. Hij komt hartstikke goed door, maar soms kies ik er onbewust voor om er niet naar te luisteren. En daar moet ik mee stoppen. Want ik ben ervan overtuigd dat wat je lijf je zelf ingeeft, altijd de beste weg is. En dat is iets waar ik zelf aan kan werken, volgens Dora. Gewoon door er bewust van te zijn. Mijn zus, die twee jaar geleden in een burn-out terecht kwam is lyrisch over de cursus. Ze heeft vanavond nog beter leren begrijpen hoe ze ooit zover van haar eigen gevoel verwijderd is geraakt. Dora ziet dat ze iets voor haar heeft kunnen betekenen en is daar oprecht blij om: “Ik weet zeker dat we jou hier terug gaan zien..” fluistert ze haar toe, terwijl ze haar arm even kort aanraakt. “Noem het maar intuïtie".

Voor meer info over de cursus Intuïtieve ontwikkeling; www.doravermanen.com

Maandag 15 september 2008 artikel in het Haarlems Dagblad over:

Zingen en dansen voor zelfacceptatie kinderen

Dit stukje gaat over de Musical voor Kids

Stukje  uit nieuwsbrief van College en Wethouders van Spaarnwoude en Haarlemmerliede (augustus 2006)

Een heel ander onderdeel van haar portefeuille is het jeugdbeleid. Daar hecht de gemeente veel belang aan omdat de overlast toeneemt. “we hebben een heel jonge gemeente,”legt de wethouder uit. “En die jongeren moeten wel iets te doen hebben. Het is onze taak in te grijpen vóór ze lastig worden. Daar werken we hard aan. Er is al een proef gedaan,  Dora Vermanen met een sportbus die de jeugd iedere week meeneemt voor een activiteit. Dat was een groot succes.

Sauna van Egmond: (2007)

Tonganalyse tijdens de Week van de Wellness

Na het overweldigende succes van vorig jaar hebben wij Dora Vermanen ook
dit jaar weer benaderd om Tonganalyse uit te voeren tijdens
de Week van de Wellness.

Dora is dagelijks aanwezig deze week voor tonganalyse tussen 15.00 uur en 16.00.
inschrijven kan tijdens uw bezoek op de dag zelf en is op basis
van beschikbaarheid.

Bij tonganalyse wordt er gekeken of lichaam en geest in balans zijn.

De tonganalyse gebruikt onderdelen uit de Chinese medicijnleer,
reflexologie en de psychologische leer.
Ieder mens is uniek, dit is via de tong te lezen en te analyseren.
Maar het gaat ervooral om dat er naar de mens word gekeken als persoon
en hoe deze met zijn lichaam en geest omgaat.
De tong is hierbij een geweldig hulpmiddel om bewuste en onbewuste processen
op te kunnen sporen en aan te kunnen wijzen.

De mooiste reis van je leven maart 2007 trendwatcher Jolanda Philipse

Een stukje paradijs op aarde. Als dit als headlinerboven aan een column staat, dan is onze interesse al gewekt. Maar wat als je dit stukje paradijs nu in jezelf kan vinden. Er zijn dan wel geen witte stranden te vinden, maar de innerlijke rust is zeker aanwezig. We kunnen het nog over zoveel mooie reizen hebben, maar de mooiste reis is naar jezelf. De essentie van ons leven is het geluk en hoe vindt je die? Hoeveel stellen gaan niet uit elkaar doordat ze het geluk niet bij elkaar kunnen vinden.

Afgelopen weekend ben ik door Dora Vermanen uitgenodigd voor een spiritueel weekend in België. Het weekend was een experiment. Het was de eerste keer dat Dora Vermanen mensen kennis liet maken met een doortastende zoektocht naar jezelf door middel van het doorlopen van de 7 cirkelen der chakra's.

Zweverig? Geef daar zelf je antwoord maar op na het lezen van deze column.

We zijn allemaal op zoek. kijk maar in de tijdschriften, kranten e.d.. Ze staan vol ideeën en fantasieën, waar we onze toekomst  idealen op baseren. Voor de een is geld belangrijk en voor de ander vrijheid. Van jong naar oud en van rijk naar arm. Iedereen heeft zijn eigen pad te bewandelen. Een zoektocht? Maar waar gaat de reis dan naartoe? En wat als je zoektocht nog niets heeft opgeleverd of wellicht al heel wat bereikt hebt, maar het je nog geen voldoening geeft. Dan wordt het toch tijd om door te zoeken... maar naar wat?

Stel jezelf de volgende vraag: Ken ik mijn eigen identiteit?

Er blijven altijd vragen en/of wensen over. Zo ben ik, Jolanda Philipse (trendwatcher), ook naar dit weeknd gegaan. Niet alleen om een column te scht=rijven, maar ook om meer te weten te komen over de weg die ik bewandel en welke afslag ik moet nemen als ik op een kruispunt kom te staan. De verbazing is groot als ik alle reacties naast elkaar zet. De een zegt: leuk voor je, maar denkt bij zichzelf...Mij niet gezien! En de ander zegt: ik ben niet zo zweverig hoor, ik sta met beide benen op de grond. Ook ik weet dat iedereen zo zijn eigen keuzes maakt in het leven, alleen is de interesse al geprikkeld als erover gesproken wordt. En dat is nu precies de bedoeling!

Dora Vermanen heeft bewezen met het weekend dat luxe en eenvoud elkaar niet hoeven te bijten. Het weekend geeft je de kans om met jezelf aan de slag te gaan. Je hoeft geen "diepte verhalen"te vertellen. De meeste hebben angst als je vraagt of ze het achterste van hun tong willen laten zien. Mensen, je bent nergens toe verplicht. Je kunt het zien als een gezellig samenzijn, waarin je creativiteit en fantasie wordt gestimuleerd.Ik garandeer je dat je zeker met een hoofd "vol" nieuwe ideeën het weekend achter je kunt laten. En dan hebben we het nog niet eens over hoeveel energie het je geeft.

Natuurlijk is het weekend niet de "realiteit"die je ondervindt met de problemen die je tegenkomt in je relatie, je werk of je dagelijkse beslommeringen, maar je geeft jezelf absoluut de handvatten om je weg te vervolgen.

Het weekend is hét synoniem voor erkenning, samenzijn, overweldigende emoties en vooral: harmonie en eenvoud.

Jolanda Philipse, trendwatcher
Back to Basic Weekend

Nederlands Tijdschrift voor Coaching 03-05 25

VERBONDENHEID TERUGVINDEN      

Als psycholoog heb ik jarenlang academische  en post-academische opleidingen gevolgd, om zo professioneel mogelijk mijn werk te kunnen uitvoeren. Deze opleidingen waren altijd van een ‘degelijk’ gehalte…

Dit was nodig, vond ik, omdat ik steeds vaker betrokken werd bij het behandelen en oplossen van beladen en complexe
problematieken. Zo ben ik jarenlang projectleider en behandelaar geweest in het ontwikkelen en uitvoeren van een
ambulante therapievorm voor plegers van seksueel misbruik. In de GGZ zat ik in een adolescententeam, waar ik naast slachtoffers van seksueel misbruik ook jongeren behandelde met ernstige gedragsproblemen.
Als coördinator van en behandelaarvan een systeemteam heb ik de nodige ellende voorbij zien komen. Op de
volwassen afdeling van een Riagg heb ik mij gespecialiseerd in het behandelen van mensen met persoonlijkheidsstoornissen. En wat wist ik veel van Freud, Rogers, Skinner,Ellis, Berne en al die anderen.

Als adviseur en trainer heb ik eerst vanuit een eigen bedrijf en later als professional bij Schouten & Nelissen het vak van trainer en adviseur in de vingers gekregen. Naast de ‘gewone’ trainingen vond ik het vooral leuk om conflicten in teams en organisaties op te lossen. Niet alleen in het bedrijfsleven,maar ook in de theaterwereld, mijn oorsprong. Want voorafgaand aan mijn wetenschappelijke ontwikkeling heb ik een opleiding aan de Theaterschool van Amsterdam gevolgd en heb ik gedanst bij het Nationale Ballet.
Waar sta je dan?
Een interessante carrière? Wellicht. Ischa Meyer zou, indachtig zijn befaamde interviews, op dit moment de vraag stellen waar de paradox in mijn verhaal zit. Ischa leek dat te doen op het moment dat hij zelf de draad in het verhaal kwijt was en uit het verwarde antwoord van zijn gast (zat er dan een paradox in?), destilleerde hij dan wel weer de lijn. Maar hier zou hij de plank nog niet eens echt mis hebben geslagen.
Want hoe artistiek mijn loopbaan ook begon, hij leek uit te monden in degelijkheid en ordening. Van flow naar kennis.
Waar was de verbinding tussen beide gebleven?
Zo ergens rond mijn 40ste ben ik hernieuwd op zoek gegaan naar het antwoord op deze vraag. Onvrijwillig
geholpen door een lastig virus waardoor ik een jaar niet kon werken maar wel veel kon reflecteren, realiseerde ik mij dat ik iets goed fout deed. De bezieling had niet meer de juiste vorm. Uiteraard was ik trots op het compliment dat ik vaak kreeg, ‘je bent goed in gedragsverandering bij mensen’ en glom ik als iemand weer eens zei dat ik een wandelende bibliotheek was.
Maar wat had ik daaraan, als ik ondertussen zelf verdorde?

Terug in jezelf
Na mijn leertherapie, vroeger ergens, heb ik de gewoonte ontwikkeld om mijzelf per zoveel jaar weer in de revisie te gooien.
Zoals ik mijn auto toch ook onderhoud.
Meestal dienen de momenten waarop datnodig is zich wel aan, je hoeft alleen op ten letten.

Onverwachte werkvormen, nieuwe methodieken en tegendraadse werkstijlen.
Niet om u te overtuigen, maar om u te prikkelen de waarde van het vernieuwende te onderzoeken.
Ook in een modderplas heb je een spiegelbeeld.
Mijn 40ste was zo’n moment. Het schreeuwde om begeleiding. In eerste instantie koos ik voor gesprekken met een
psychiater, lekker dicht bij mijn stiel. Dit hielp mij wel het goede spoor op. Innerlijke vrijheid, loslaten en experimenteren
werden nogmaals actuele thema's, die ook door anderen om mij heen herkend en gevoed werden. Een collega-trainster wees mij op de noodzaak mijn innerlijke bron te vinden en te voeden. Niet alleen geven, maar ook eens nemen. Intuïtief wist ik dat zij de kern raakte. En dat ik aanvulling moest zoeken op mijn klassieke gesprekstherapie. De zoektocht naar
nieuwe vormen was begonnen.

Energetische massage
Misschien nog niet eens zo gek voor een ex-danser, ben ik begonnen met het onderhoud van mijn lijf: energetische massage.
Bedenk wel, dat ‘energetische’ zat voor mij als heftig wetenschappelijk opgeleid professional destijds in de alternatieve
hoek. Een hoek die ik wel kende, maar tot dan toe weinig serieus genomen had.
Na de eerste massage stond ik letterlijk te tollen en hopte ik naar huis. Niet zo sierlijk als voorheen, maar wel in flow. Dit had ik niet verwacht. In de loop van de behandelingen bij Dora Vermanen begon ik daarover vragen te stellen. En kreeg ik antwoorden: energiebanen, chakra's, gevoel versus verstand (kende ik), gevoel én verstand (was ik aan het leren). Zeker dat met die chakra’s’ vond ik in eerste instantie vaag, maar de vakkundigheid van Dora werd daarbij zichtbaar, en dat was prima. Zij sloot bij mij aan, gaf mij de tijd mijn ervaringen tijdens en na massages te voelen, ermee te stoeien.
Meer en meer leerde ik genieten van de tintelingen, trillingen en warmtegolven in en door mijn lijf. Dus dat was ook energie!
Zo reëel, zo concreet. Zo eenvoudig. Ik had het altijd al, maar had het onder al die kennis niet meer herkend. Dat was de
grote winst.

De helende reis

Met Dora als spiritueel thuishonk ben ik eropuit getrokken. In de loop van de jaren heb ik met diverse, voor mij alternatieve behandelvormen, geëxperimenteerd. Zoals rebirthing.

En de indrukwekkende kennismaking met de techniek van de Helende reis van Brandon Bays. Loes Bakker liet mij door uitmuntende, veilig geleide fantasieën de kracht van authenticiteit en vergeving ervaren. Vergeving: op dat moment niet meer dan een kerkelijk begrip waar lang geleden voor mij de religieuze betekenis van verloren was gegaan. De werking van vergeving was (en is) ronduit louterend.
Het was als het loslaten van een rugzak vol misverstanden, die leidden tot onbegrip en rancune. Ik put nog steeds uit
een weldadig innerlijk gevoel van vrede dat daardoor is ontstaan. Zeker op momenten dat ik minder harmonieus in
mijn vel zit of mij onnodig horkig gedraag.
En hoe tastbaar kan vergeving en het gevoel van vrede worden, vroeg de gedragswetenschapper zich af? Als afsluiting
van de journey-sessie mocht ik een brief aan mezelf schrijven. Dat wat ik tijdens de geleide fantasie ervaren had
diende daarbij als inspiratie. De opdracht: je bent tien jaar ouder en wijzer, en kijkt vanuit die positie naar hoe je nu bent. Wat kun je dan aan jezelf meegeven. Welnu, de brief die ik aan mezelf schreef vloeide als vanzelf uit mijn vingers. Weken later, bij herlezing ervan, realiseerde ik mij dat ik mezelf tot op het bot had beschreven. Mijn kracht en zwakte. Maar vanuit een liefdevolle houding, noch trots, noch denigrerend.

Verbinden
Samengevat: Danser. Psycholoog. Adviseur. Trainer. En mens. De verbinding in kennis, denken, voelen, weten, gedrag en zijn. Dat noem ik mijn ziel. Het gaat er bij mij om de balans goed te bewaren tussen controle en loslaten, tussen hebben en zijn. Zo je wilt: tussen hemel en aarde. Voor een wetenschapper toch niet niks. Uiteraard heeft iedereen een eigen balans, met eigen thema’s.
Wat het allemaal opgeleverd heeft?
Authenticiteit. Privé en in mijn werk. Ik durf de stelling wel aan, dat datgene dat in de vele jaren psychotherapie niet gepakt kon worden, wel aangeraakt en veranderd is met de hulp van die vermaledijde alternatieve methodieken.
Conclusie: Weet in je vak wat je doet en waarom je het doet. Dit is een hartstochtelijk pleidooi om gebaande paden uit te
breiden met omwegen. En omwegen aan te vullen met gebaande paden. Durf te experimenteren met methodieken die je
niet kent, die je tegenstaan, waar je sceptisch over bent. Leer jezelf kennen vanuit afwijkende invalshoeken. Wees kritisch en mild tegelijk (kan niet volgens Socrates, maar dat is een ouwe zeur). Het meest waardevolle is vanuit je eigen authenticiteit de ontmoeting met de ander aan te gaan.
Het is een vak.

Drs. Col Prevoo is zelfstandig gevestigd
psycholoog en adviseur/trainer.
Dora Vermanen
www.doravermanen.com
Loes Bakker
www.helendekracht.nl